تبادلات شعری من و فاطیما

[hadi elec]

الا یا ایها الهادی
جوانستی و بس شادی

بگفتم مثنوی اما
جواب من غزل دادی

و من هرگز نیارم کم
بدان ای هادی هادی(هادی دوم یعنی رسانا رجوع شود به elec)

نگو از غرب و از باراک(اوباما)
ننه(naneh بنا مگذار) تو رسم الحادی(ملحد بودن از دین برگشتن)

و سردردم شده مزمن
که اول بود بس حادی(حاد خلاف مزمن یعنی شدید)

نداری راه حلی تو
دوایی قرص یا پادی(پادزهر)

نباشد رسم ایرانی
نه بر عدل است و نه دادی


بباشم پارس و ایرانی
گمان بردم که تو مادی!


بباشد زن در این فرهنگ
نماد عشق و دلشادی

و شیرینی نخواهد داد
به مردان بسی رادی(جوانمرد!)


و شیرینی بخواهی داد
در آن روزی که دامادی

جواب مثنوی هایت غزل دادم غزل دادم
غزل دادی جواب من بسی شادم بسی شادم

غزل باشد ستون شعر و شاعر را نگه دارد
به خاطر ده تو این،بعدا نگو که رفته از یادم

شبیه ارغوان بودی نمیدانستم این را که
یکی چون ارغنون داریم و چون سابونه با صادم(شباهت ارغوان و ارغنون)

تمام شرق و غربیها همین حالا به من گویند
که پس شیرینی اش چون شد ؟ تو را گویند ای دادم(فریاد)

تمام معرفت خواهان عالم از شیرینی خاطره دارند
و شاید معرفت نبود تو را ؟ خواهی تو فریادم؟

به شعرت بسته ای اب و هزاران بیت میگویی
نکن کل کل و شیرینی بده ما را نما شادم

حضوری گر همی خواهی ز من غافل مشو حافظ
که من در انتخاب شام و شیرینی ازاد ازادم(منظور کلوچه میباشد)

اگر ناورده ای (نیاورده ای) کم تو ،،چنان اتش کشم اینجا
که تا ان سوی دریاها رود دودش، تورا اخطار من دادم