سلام
عبودیّت کمال خود ماست که اگه بهش برسیم کاملیم و اگر نرسیم ناقص.
منظور ما از عبودیّت و بندگی ، صرفاً به جا آوردن عبادتهای شرعی نیست ؛ بلکه مقصود رسیدن به درجه ای از معرفت و خلوص قلبی و درجه ی وجودیه که تو اون موقعیت ، شخص هیچ اعتباری برای خود و دیگر مخلوقات قائل نمیشه و جز خدا هیچ چیزی نمی بینه و همه ی موجودات و از جمله خودش رو بند به اراده ی خدا می بینه ؛ لذا بنده ی خدا (بند شده به خدا) میشه. در این مرحله هستش که بنده ی خدا ، مظهر اسماء الله میشه و اسماء الهی در وجودش به ظهور می رسند ؛ لذا خلیفة الله و نماینده ی خدا ( نمایان کننده ی خدا) نامیده می شود ؛ چون تمام وجودش خدا رو می نمایاند.
خلاصه مطلبم : هر موجودي ، ظهور اسم یا اسماییه و به سوی همان اسم نيز محشور ميشه.
پس هدف خلقت ، بازگشت به خدا و اسماء خداست.
بهشت و جهنم غایت بدن انسانه نه غایت روح او . ما از خداییم باید به او باز گردیم و به کمال برسیم ( در اثر تعقل ، آگاهی و استفاده از هر چه در زمین و آسمون خلق شده و ... )






پاسخ با نقل قول

علاقه مندی ها (Bookmarks)