تفکراتي از جنس نور

[علي پارسا]

اونهايي که هنوز بچه نداريد،
مي دانيد وقتي اولين بچه تون به دنيا مي آيد چه حسي داريد؟
يک نوزاد کوچولو موچولو مي گذارند در آغوشتان، يک حس خاصي بهتون دست مي دهد، با خود فکر مي کنيد: ديگه همه کس اين بچه شماييد، تمام اميدش شماييد، تمام مسئوليتش با شما است. اگر ولش کنيد دستش به هيچ جا بند نيست! ..... آيا ولش مي کنيد به حال خود؟

بعد ناخود آگاه يک فکري کنار ذهنتون چشمک مي زند، يک مقايسه مي کنيد ... (ناخودآگاه)

خدايا ..... من هم در دنيا جز تو کسي را ندارم، در برابر تو مانند کودکي بيش نيستم، ......

.... بعد يک حس خوبي به آدم دست مي دهد .... فکر مي کنيد: مگر مي شود خدايم مرا به حال خود رها کند؟

حس مي کنم چقدر معبودم را دوست دارم،

اگر درست نگاه کنيم در اطرافمان همه چيز با زبان بي زباني اين را القا مي کند که يکي اون بالا دوستمان دارد....... نکند يک وقت قهر کنيم با او!

يار بي پرده از در و ديوار - در تجلي است يا اولي الابصار