تفکراتي از جنس نور

[علي پارسا]

دوستي که تازه از فرنگ برگشته چند روز پيش به ديدارم اومده بود، خيلي وقت بود نديده بودمش، دلم خيلي برايش تنگ شده بود.
درب را که باز کردم لبخندي زد و اشک جلو چشمهاش را گرفت، بي مقدمه گفت:

اونجا به محض اينکه اتفاق ناگواري برايت رخ دهد در عرض 5 دقيقه تمام امکانات آمبولانس و دکتر و ... مهيا و بالا سرت اند!
در عوض تو ايران به محض اينکه اتفاق ناگواري برايت رخ دهد تمام فاميل و دوستان در عرض 5 دقيقه بالاي سرت هستند.

(معلوم بود خيلي تنهايي کشيده)
نتوانستم جلو اشکهايم را بگيرم، همديگر را در آغوش گرفتيم و شروع کرديم به گريستن!

گفتم: کاش مي شد همه اونهايي که عشق فرنگ رفتن دارند را يک مدت فرستاد فرنگ تا قدر خوبي هاي مملکت خودشان را بدانند،
گفت: آره .... هرجايي بدي ها و خوبي هايي براي خودش دارد، اونجا هم خوبي اش اين است که امکانات رفاهي فراهم است، ولي چه فايده که زندگي ها بي روح و مرده است، تنها و بي کس ... همدمشان سگ ها هستند! خانواده ارزش خودش را از دست داده....
گفتم: اتفاقا" اينجا تازه به دوران رسيده ها سگ داشتن را نشانه تمدن مي دانند!
گفت: آره بابا مي دونم از قديم الايام همين بوده که هست! تازگي ندارد که!

گفتم: کاش مي شد جامعه اي درست کرد که هم خوبي ها و امکانات فرنگ در آن بود و هم خوبي هاي کشور خودمان.
گفت: بله، ولي يک نکته را هم گوشه ذهنت داشته باش که خيلي از امکانات آنها هم به واسطه استعمار ديگران محقق شده
بعد اشاره به اين شعر انوري کرد:
گفتش ای مسکین غلط اینک از اینجا کرده‌ای

آن همه برگ و نوا دانی که آنجا از کجاست؟

در و مروارید طوقش اشک اطفال منست!

لعل و یاقوت ستامش خون ایتام شماست!

(لينک شعر)

بهش گفتم: تو هم ديگه زياد سياه نمايي مي کني، بالاخره يک عده اي اونجا زحمت کشيده اند تا به اينجا رسيده اند!

گفت: البته، بر منکرش لعنت، خود من يکي از همانها بودم که زحمت کشيده اند