علت کناره گیری قشر جوان از خانواده

[masoume.a.92]

عزیزم ناگفته نماند خانواده من موقعی راجع به قضیه موبایل اینطور حامی من شدن که از روش استفاده من از موبایل اطمینان پیدا کردن یعنی یه جورایی اعتماد پیدا کردن. خب این اعتماد رو کی ایجاد کرد؟من دیگه. چجوری؟ خداییش هرکاری که هروالدینی انتظار بچش نکنه من نکردم... برای استفاده از موبایل همونی شدم که اونا خواستن...خب جواب داد. من تونستم اعتمادشونو جلب کنم. چون قبلش به نصایح اونا اعتماد کردم و قبول کردم همون کاری رو بکنم که اونا صلاح دونستن حتی اگه اون موقع برخلاف میلم بود. پس با شما موافقم که نمیشه گفت والدین باید برای هرکار اشتباهیی لاپوشونی کنن... ریزه کاری ها از طرف والدین خیلی مهمه...
موبایل خب یه مثاله اینو میشه بسط داد به سایر مشکلات...
دیگه اینکه اگرم کار اشتباهی صورت میگیره خانواده پیش دیگران از شخصیت بچش دفاع کنه (اشتباه نشه از کار اشتباهش نه. از خوب بودن بچش... میدونید که؟) بعدا درخفا راجع به اشتباهات صحبت کنن...

[Almas Parsi]

سلام
با تشکر از این تاپیک که واقعا دغدغه والدین و گاها فرزندان هم هست.

بیشترین علت فاصله بین خانواده به روز نبودن والدین با مسائل اجتماعی،فرهنگی ، تکنولوژی بخصوص ارتباطات و دنیای مجازیه و موارد دیگه...

علت دیگه عامل نبودن والدین به توصیه هایی که به فرزندان میکنن.مثلا اگر خانواده ای هم که با اینترنت آشنایی داره ممکنه هیچ مدیریتی در استفاده از اون نداشته باشه ولی این توقع رو از فرزند داشته باشه.مسائل اخلاقی هم در جای خود از اهمیت فوق العاده ای برخورداره.

آشنا نبودن والدین با روحیات فرزند در سنین مختلف،اگر فرزندی در نوجوانی تغییرات ناگهانی اخلاقی مانند پرخاشگری و اینا رو داره خیلی طبیعیه ولی برخورد با این مسئله هنر آشنایی با مسائل رو می خواد.

فعلا همینا رو میدونم.

سلام به زهره عزیز
ممنونم از حضورتون و نظراتتون
اتفاقا به مورد مهمی اشاره کردید و اون هم سطح آگاهی والدین از محیط های مجازیه که عموما این معضلات در خانواده هایی که والدین اونها از این آگاهی بهره کمتری دارند بیشتر مشهوده
و نکته عدم مدیریت هم از عوامل شایع در جامعه امروزی توسط والدینه
گاهی هم این مدیریت اونقدر شدیده که از افراط اون جوانها به حالت عجز در میان یعنی محدودیت ها در حد بسیار مفرط هست یا فقط شعار مدیریتی رو اجرامیکنند
رعایت اعتدال در هر دو مورد مهمه...
و همونطور که فرمودید عدم آگاهی از بحرانهای بلوغ در فرزندان بسیار اهمیت داره
در اینجا دلم میخواد یکی از تجربیاتم رو در خصوص ساغر در اختیارتون بزارم که بد نیست برای تجربه ای برای آینده در کوله بار تجربیاتتون یک گوشه ای سیوش کنید چون ممکنه روزی به درد بخوره
من در مواجهه با مورد بحران بلوغ اعتقادم اینه بایستی جوان رو از لحاظ علمی و ذهنی و روحی کاملا آماده کنیم
برای این کار بهتر خانواده ها خصوصا مادرها اینو در نظر بگیرن که جوانها در این شرایط بحران بسیار حساسی رو پشت سر میزارن و بایستی اونها رو درک کرد
و در گام اول باید در فضایی کاملا دوستانه با فرزندشون جنبه های علمی تغییرات هورمونها رو بررسی کنند و با این کار ذهن از لحاظ علمی آماده میشه و ذهن و فرد آمادگی برخورد به این بحران رو خواهد داشت و از لحاظ روحی وقتی برای فرزند تفهیم بشه شما در چنین شرایطی پرخاشگر میشی و چون اطرافیان از این تغییرات اطلاعی ندارند ممکنه برداشتهایی رو در اذهان حک کنی که با گذر از این بحران و رسیدن به شرایط نرمال مرور این حرکات کمی ناراحت کننده باشه پس باید با هوشیاری در چنین مواقعی رو صبر خودت کار کنی و مراقب باشی دل دیگران از حرفهات و پرخاشگریهات آزرده نشه
فرآیند این عمل تامین امنیت روانی بین والدین و فرزندان و کاهش پرخاشگری از طریق کنترل رفتار توسط خود نوجوان
و چون این شرایط بحرانی گذاراست عموما نوجوان روی صبر خودش کار میکنه و کمتر دچار سایش رفتار با خانواده میشه
البته نکته قابل توجه اینکه این روش صرفا برای بحران دختر خانومها نیست آقا پسر ها هم در شرایط مشابه چنین مشکلاتی خواهند داشت که با برنامه ریزی صحیح والدین قابل حل خواهد بود

ممنونم از توجهات شما

[Capitan Totti]

گفتن که پدر و مادر و بچه حرف همو حالیشون نمیشه
خب در محیط هایی که ارازل و اوباش ریخته
حد واسطی برای فرد نخواهد بود
یا یه آدم فوق العاده میشه
یا نه یه چاقو کش خالکوب دختر باز احمق معتاد
خب!
پس فکر نمیکنم درین موارد پدر و مادر زیاد سهمی داشته باشن چون بچه از راه اون محیط و دوستان کثافتش اینطوری شده
طوری میشه که چاقو کشی براش ارزش و اصول میشه
طوری میشه که برای یه ذره مواد مخدر حاضره مادرش رو بفروشه و دیگه فوش و اهانت به والدین کارشه

اما اگر محیط خوب یا خنثی باشه
معتقدم پدر و مادر رفتارشون هرچه باشه
اونفرزند باید مطلقا تابع پدر و مادر باشه
دیگه عذری نیست که معتاد بشه یا زنا کار یا هرچی
اینطور افراد رو باید از دم تیغ بگذرونی!!
یا 3-4سال به پادگان های خوزستان و زاهدان تبعید بشن!! و بیگاری بکشن

اما علت فاصله
خب پدر که تا غروب نیستش!!
مادر هم که نمیتونی باهاش یه کلمه حرف بزنی!!
پدر بیاد
جرئت نداری تو روش نگا کنی!!
من اگه پدرم بدونه میام اینترنت رسما مفقود خواهم شد!!
این شاید فاصله ایجاد کنه
بنده یه گوشی دارم
سال به سال نمیدونم کجاست!! زیر پتوئه پشت متکاست! اونور بالشه!!
آخر شبا فقط پیداش میکنم که زنگ هشدارش ساعت 5بزنه و برم دانشگاه!!
حالا متاسفانه برخی ها گوشی اشون دستشونه!
ور ور باهاش ور میرن
یهو پدر اعصابش خورد میشه
میزنه زیر گوشش
اونم میره بیرون
بعد رفیقش بهش سیگار تعارف میکنه
اونم میکشه
برمیگرده خونه
این پدر باهاش یه حرف نمیزنه که پسر خوبم این کتابو بخون! پسر خوبم چرا با این ور میری(ترجیحا به شوخی بگه بهتر!)
حالا دفه بعد
پسره میره پیش رفیقای نامردش!
اونم میگه اهههه!! بیا این شیشه رو بکش!! و..!!

[Almas Parsi]

شاید علت دیگش هم این باشه که خانواده ها خودشون خیلی از زندگی سنتی فاصله گرفتن و فقط فکر کار خودشونن و کم تر به فرزندانشون توجه میکنن
البته فقط مقصر والدین نیستند گاهی خود فرزندان هم مقصر هستند خود فرزاندان هم میتونن خانواده رو دور هم جمع کنن ولی انگار علاقه ای به این کار ندارن و فکر میکنن که دوستانشون میتونن افراد بهتری براشون

سلام
البته سبک زندگیها هم به طور کلی فرق کرده و این خودش میتونه مزید بر علت باشه
و با توجه به رویه رو به رشد زندگی های امروزی که همه دغدغه ها شده کار و بیزینس و نقش تربیتی کمرنگ تر شده و با این نظرتون موافقم و چه خوبه برای نسل های آینده جوانها نزارن این سبک از تربیت فرزند به طور کلی رنگ ببازه...
حقیقتا نظرتون در خصوص اهمیت نقش فرزند برای تجمیع و شکل گیری فضای خانواده قابل تحسینه
آنچه که مسلمه همه دوستان در فضای مجازی کاملا مجازین و چه زیبا میشه جوانها بتونند با یک مدیریت صحیح هم ارتباط خانوادگیشون رو حفظ کنند و هم در کنار اون از دوستان و فواید فضاهای مجازی بهره ببرند فضای مجازی زمانی مورد تایید خانواده میشه که والدین احساس خطر نکنند
احساس خطر میتونه از تنهایی شون باشه چون فرزندشون هم صحبتش و مونسش و یار تنهایی هاش رو فضای مجازیش تشکیل میده و در این فضا ترس والدین از گرگ های در کمین فرزاندان بی تجربه شون هست
ممنونم از نظرات سازنده تون

[maziyar787]

سلام خانم پارسی
بحث جالبی راه انداختین..
من نظرم خودمو میگم،چون خودمم این مشکلو دارم
الان دیگه عصر ارتباطات هست که خودتونم بهش اشاره کردید...
والدین ما(البته بعضی هاشون) چون مال نسل قدیمن میخوان مارو هم با اداب خودشون تربیت کنن ،بالاخره مام تو این جامعه داریم زندگی میکنیم ،تفاوت هارو بین خودمون و بقیه رو متوجه میشیم!
مثلا دوست من گوشی داره ولی من ندارم...والدینم داشتن گوشی تو این سنو قبول ندارن!خب این سخت گیرایا باعث میشه که من از اغوش خانوادم دور شم چون نیازای منو برطرف نمیکنن که منم مجبور میشم خودم یه جوری اینا به دست بیارم....(به عنوان مثال خودما گفتما)اینا همه بی توجهی به حساب میاد فکر کنمالبته فکر کنم توجه ی خیلی زیادم باعث این جریان بشهکه من تا حالا ندیدم
یه مورد دیگم هست.
اینکه الان دیگه اکثر والدین شاغل هستن و یه فرزند میارم!پدرو مادری که نتونه زمانشو با فرزندش (اونم تک) بگذرونه در اینده خیلی مشکلات واسه ی فرزندشون پیش میاد!یکیش دوری جوان از خانواده...اون موقع نوجوان میخواست کنار خانواده باشه ولی حالا خانواده دوست دارن فرزندشون(جوان)کنارشون باشه،که نمیشه!
من سعی میکنم فرزند خودمو با اداب خودم تربیش نکنم،رفته رفته همیچی عوض میشه،زندگی ها تغییر میکنه، منم فرزندمو واسه ی اینده ی خودش تربیتش میکنم.
نمیدونم درست تونستم توضیح بدم یا نه...!اگر بد گفتم به بزرگی خودتون ببخشید

سلام من با نظر شما کاملا موافقم چون که ما در این عصر زندگی می کنیم والدین ما باید بدانند که نیازهای ما در این دوره با نیاز های آن ها متفاوته و والدین نباید انتظار داشته باشند که ما حتما شبیه آن ها باشیم (البته والدین من بسیار خوبند) و این خودش باعث میشه که احساس کنیم آن ها دوست واقعی ما هستند

[solinaz]

سلام من با نظر شما کاملا موافقم چون که ما در این عصر زندگی می کنیم والدین ما باید بدانند که نیازهای ما در این دوره با نیاز های آن ها متفاوته و والدین نباید انتظار داشته باشند که ما حتما شبیه آن ها باشیم (البته والدین من بسیار خوبند) و این خودش باعث میشه که احساس کنیم آن ها دوست واقعی ما هستند

بله.یادم رفت بگم که به رفتار خود فردم بستگی داره...هر خانواده ای فرزند خودشو بهتر میشناسه و در اختیار دادن این امکانات(عصر ارتباطات و...)هم باید بر اساس اینا انجام بشه البته اگر اداب خانواده امروزی بشه اگر م نباشه که کلا این چیزارو در اختیار فرزند قرار نمیدن و در اینده هم فرزندشون عقده ای میشه!

[Almas Parsi]

سلام خانم پارسی
بحث جالبی راه انداختین..
سلام سولیناز عزیزم
ممنونم که در این بحث شرکت کردی

من نظرم خودمو میگم،چون خودمم این مشکلو دارم
الان دیگه عصر ارتباطات هست که خودتونم بهش اشاره کردید...
والدین ما(البته بعضی هاشون) چون مال نسل قدیمن میخوان مارو هم با اداب خودشون تربیت کنن ،بالاخره مام تو این جامعه داریم زندگی میکنیم ،تفاوت هارو بین خودمون و بقیه رو متوجه میشیم!
درست میگی عزیزم همه پدر و مادرها راه و روش تربیتی خودشون رو درست میدونند و با توجه به دوره زندگیشون برای فرزندانشون تصمیم میگیرند
کاملا حق دارید که به روز زندگی کنید ولی اونچه که مسلمه والدین هم بر اساس تجربیاتشون تصمیماتشون رو در زندگی بچه هاشون اعمال میکنند
گاهی حتی برخی از والدین ممکنه امکان تحصیلات هم نداشتند ولی اگر به تجربیاتشون که نگاه کنی همه اون تجربیات حکایت از هزاران هزاردانشه که شاید ما زمان زیادی برای رسیدن به اونها نیاز داشته باشیم
البته عزیزم نمیخوام از جایگاه یک بزرگتر یا یک معلم اخلاق با هم این مبحث رو تحلیل کنیم چون همه مون گوشهامون از پند و نصیحت پره ..
فقط مثل یک دوست داریم باهم صحبت میکنیم و تجربیاتمون رو در اختیار هم میزاریم با این تفاوت که من کمی از دیدگاه های ذهن مادرا رو میتونم تقلب برسونم و میتونید از رو برگه امتحانی من رو نویسی کنید
آخه هم تو شرایط سنی شماها بودم وهم میتونم احساساتتون رو درک کنم
مثلا دوست من گوشی داره ولی من ندارم...والدینم داشتن گوشی تو این سنو قبول ندارن!خب این سخت گیرایا باعث میشه که من از اغوش خانوادم دور شم چون نیازای منو برطرف نمیکنن که منم مجبور میشم خودم یه جوری اینا به دست بیارم....(به عنوان مثال خودما گفتما)اینا همه بی توجهی به حساب میاد فکر کنمالبته فکر کنم توجه ی خیلی زیادم باعث این جریان بشهکه من تا حالا ندیدم
عزیزم همونطور که دوستان هم تا حدی بهش اشاره کردند باید از هوشیاری ها و درایت های خدادادیت بهره ببری
هر پدر و مادری یک رگ خوابی دارند و یک رگ خواب هایی هم در بین همه اونها مشترکه که از مشترکات جلب اعتماد توسط فرزندانه
عزیزم کافیه شما اونها رو تشخیص بدی و از در مناسبش وارد بشی
اگر همه گل های زندگی بدونند که پدر و مادر ها باغبونهای اونها هستند و باغبون هیچوقت از تامین نیازهای یک گل دریغ نمیکنه مگه اینکه به ضرر اون و سلامتیش باشه
اگر با این دیدگاه زندگی کنیم هیچوقت دچار مشکل نمیشیم
و با رعایت این اصل به راحتی میتونیم نظر والدین رو نسبت به اعتماد خودمون جلب کنیم
به قول معروف میگن اول برادریمونو ثابت کنیم بعد ادعای ارث کنیم پس بهتر اولین قدم رو خودمون بر داریم
یک اشتباهی که اکثر جوانها میکنند اینه که در روابطشون و کنشهاشون با والدین مثل دوستانشون برخورد میکنند ولی نباید فراموش کرد با پدر و مادر اگر لج بازی کنید نتیجه کار نه تنها درست نمیشه بلکه با واکنش شدید تری توام با تلافی برای تربیت باید مواجه بشنو منجر میشه به لج بازی در محدودیت در امکانات که شیوه تربیتی والدینه
یه مورد دیگم هست.
اینکه الان دیگه اکثر والدین شاغل هستن و یه فرزند میارم!پدرو مادری که نتونه زمانشو با فرزندش (اونم تک) بگذرونه در اینده خیلی مشکلات واسه ی فرزندشون پیش میاد!یکیش دوری جوان از خانواده...اون موقع نوجوان میخواست کنار خانواده باشه ولی حالا خانواده دوست دارن فرزندشون(جوان)کنارشون باشه،که نمیشه!
من سعی میکنم فرزند خودمو با اداب خودم تربیش نکنم،رفته رفته همیچی عوض میشه،زندگی ها تغییر میکنه، منم فرزندمو واسه ی اینده ی خودش تربیتش میکنم.
نمیدونم درست تونستم توضیح بدم یا نه...!اگر بد گفتم به بزرگی خودتون ببخشید

در مورد زندگیهای تک فرزندی یک فوایدی داره و یک معایبی تا حدی درست میگی ولی باتوجه به شرایط زندگیها نمیشه توقع داشت شرایط این چنینی باشه
چون سیستم زندگیها به سوی تک فرزندی میره جوانها باید با توجه به شرایط نیازهاشون رو مرتفع کنند و این یک امر همه گیره و شامل بیشتر خانواده های ایرانی میشه ولی باید جوانها با استفاده از امکانات و فضاهای مناسب راه مناسب سرگرمیهای سالم رو برای خودشون فراهم کنند و یکی از این راهکار ها مشورت با خود والدینه برای انتخاب بهترین سرگرمی میتونه باشه که نتیجه اون جلب اعتماد پدر و مادر هاست چون شاهد صداقت فرزندشون خواهند بود

عزیزم ممنونم که تمامی نظراتت رو با بیانی شیوا و کامل بیان کردی
ممنونم از مشارکتت گل قشنگم

[Almas Parsi]

گفتن که پدر و مادر و بچه حرف همو حالیشون نمیشه
خب در محیط هایی که ارازل و اوباش ریخته
حد واسطی برای فرد نخواهد بود
یا یه آدم فوق العاده میشه
یا نه یه چاقو کش خالکوب دختر باز احمق معتاد
خب!
پس فکر نمیکنم درین موارد پدر و مادر زیاد سهمی داشته باشن چون بچه از راه اون محیط و دوستان کثافتش اینطوری شده
طوری میشه که چاقو کشی براش ارزش و اصول میشه
طوری میشه که برای یه ذره مواد مخدر حاضره مادرش رو بفروشه و دیگه فوش و اهانت به والدین کارشه

اما اگر محیط خوب یا خنثی باشهمعتقدم پدر و مادر رفتارشون هرچه باشه
اونفرزند باید مطلقا تابع پدر و مادر باشه
دیگه عذری نیست که معتاد بشه یا زنا کار یا هرچی
اینطور افراد رو باید از دم تیغ بگذرونی!!
یا 3-4سال به پادگان های خوزستان و زاهدان تبعید بشن!! و بیگاری بکشن

اما علت فاصله
خب پدر که تا غروب نیستش!!
مادر هم که نمیتونی باهاش یه کلمه حرف بزنی!!
پدر بیاد
جرئت نداری تو روش نگا کنی!!
من اگه پدرم بدونه میام اینترنت رسما مفقود خواهم شد!!
این شاید فاصله ایجاد کنه
بنده یه گوشی دارم
سال به سال نمیدونم کجاست!! زیر پتوئه پشت متکاست! اونور بالشه!!
آخر شبا فقط پیداش میکنم که زنگ هشدارش ساعت 5بزنه و برم دانشگاه!!
حالا متاسفانه برخی ها گوشی اشون دستشونه!
ور ور باهاش ور میرن
یهو پدر اعصابش خورد میشه
میزنه زیر گوشش
اونم میره بیرون
بعد رفیقش بهش سیگار تعارف میکنه
اونم میکشه
برمیگرده خونه
این پدر باهاش یه حرف نمیزنه که پسر خوبم این کتابو بخون! پسر خوبم چرا با این ور میری(ترجیحا به شوخی بگه بهتر!)
حالا دفه بعد
پسره میره پیش رفیقای نامردش!
اونم میگه اهههه!! بیا این شیشه رو بکش!! و..!!

سلام به تیمسار دادبین بزرگوار
ممنونم از مشارکتتون در این بحث
تشکر از اینکه به روشنی مشکلات جامعه امروزی رو با بیانتون به تصویر کشیدید
حقایقی که تلخی اون رو نمیشه با هیچ شیرینی برطرف کرد
ودر پاسخ به اینکه فرمودید پس فکر نمیکنم درین موارد پدر و مادر زیاد سهمی داشته باشن چون بچه از راه اون محیط و دوستان ... اینطوری شده

به اعتقاد من این افراد در جامعه هم قربانی محسوب میشن قربانیان سرنوشتی که شاید خودشون در بوجود آوردنش نقشی نداشتند فرزندی که در شرایط بحرانی یک زندگی در اوج فقر به دنیا میاد و پدر و مادر هیچ مسئولیتی نسبت به اون نشون نمیدند و فقط عامل به دنیا آمدنش بودن و بعد هم اون فرد رو در شرایطی نا مناسب پرورشش میدن ......
اگر اکثر زندگیهای این قربانیان رو در نظر بگیریم یا پدر خلافکار بوده یا هر دو والدین که در این صورت فرزندان در بستری از خاکستر آلودگی پرورش پیدا میکنه چون همه مراجعین و افراد در ارتباط با این خانواده رو افراد خلافکار و بعضا تبهکار در بر میگیره و پراکندگی این قربانیان سرنوشت در اجتماع گردابی از مخاطرات برای جوانان اجتماع هست
خب طبیعتا والدین جوانان با توجه به وجود چنین گردابهای ویرانگری حق دارند نگرانی بیشتری نسبت به گلهای زندگیشون داشته باشند چون همیشه در کابوس اینکه نکنه یکی از این قربانیان سرنوشت در مسیر زندگی فرزند من باشه هستند
در خصوص وابستگی های جوانان که گاهی هم منجر به افراط میشه مثل مثالی که برای صحبت با موبایل کردید
کاملا مثال خوب و بجایی بود چون در اون لحظه اگر وایت بورد ذهن پدر رو مرور کنید با توجه به قضیه خطرات بیرون از خانه برای جوان میشه به این موارد اشاره کرد:
پسرم داره با کی صحبت میکنه؟؟؟
نکنه دوستان ناباب دورش رو گرفته باشند؟؟؟
نکنه فلان دختر.... داره ذهنش رو منحرف میکنه؟؟؟؟
نکنه داره قرار های غیر اخلاقی میزاره
به قول دوست همکارم همه خلافها از یک تماس.. یک نگاه ....یک سیگار....یک ....هزاران هزار
و نتیجتا با تحلیل اخطارهای رسانه ای و همکاران و روزنامه ها چنین برداشت میکنه تلفن دادن به بچه خطای محض بوده و حکم نارنجک رو داره و در آخر منجر به برخورد فیزیکی و..................

ممنونم که در بحث شرکت کردید

[Helena.M]

سلام
به نظر من یه سری از خونواده ها از شرایط روز جامعه کاملا آگاه نیستند وفقط به وقایع بد اون نگاه می کنن.

در مقابل جوونا هم چون تجربه ی کافی از حضور در جامعه ندارن بنابراین نگرانی والدین رو درک نمیکنن و اون رو بی مورد می دونن.

بنابراین از هم فاصله می گیرند چون همو درک نمی کنن

چون جوونا دوست ندارن درکارها شون دخالت بشه بنابراین به نظرم والدین باید نقش هدایتگر کلی رو داشته باشن.واز دور ناظر برعملکرد بچه هاشون.

[Capitan Totti]

سلام به تیمسار دادبین بزرگوار
ممنونم از مشارکتتون در این بحث
تشکر از اینکه به روشنی مشکلات جامعه امروزی رو با بیانتون به تصویر کشیدید
حقایقی که تلخی اون رو نمیشه با هیچ شیرینی برطرف کرد
ودر پاسخ به اینکه فرمودید پس فکر نمیکنم درین موارد پدر و مادر زیاد سهمی داشته باشن چون بچه از راه اون محیط و دوستان ... اینطوری شده

به اعتقاد من این افراد در جامعه هم قربانی محسوب میشن قربانیان سرنوشتی که شاید خودشون در بوجود آوردنش نقشی نداشتند فرزندی که در شرایط بحرانی یک زندگی در اوج فقر به دنیا میاد و پدر و مادر هیچ مسئولیتی نسبت به اون نشون نمیدند و فقط عامل به دنیا آمدنش بودن و بعد هم اون فرد رو در شرایطی نا مناسب پرورشش میدن ......
اگر اکثر زندگیهای این قربانیان رو در نظر بگیریم یا پدر خلافکار بوده یا هر دو والدین که در این صورت فرزندان در بستری از خاکستر آلودگی پرورش پیدا میکنه چون همه مراجعین و افراد در ارتباط با این خانواده رو افراد خلافکار و بعضا تبهکار در بر میگیره و پراکندگی این قربانیان سرنوشت در اجتماع گردابی از مخاطرات برای جوانان اجتماع هست
خب طبیعتا والدین جوانان با توجه به وجود چنین گردابهای ویرانگری حق دارند نگرانی بیشتری نسبت به گلهای زندگیشون داشته باشند چون همیشه در کابوس اینکه نکنه یکی از این قربانیان سرنوشت در مسیر زندگی فرزند من باشه هستند
در خصوص وابستگی های جوانان که گاهی هم منجر به افراط میشه مثل مثالی که برای صحبت با موبایل کردید
کاملا مثال خوب و بجایی بود چون در اون لحظه اگر وایت بورد ذهن پدر رو مرور کنید با توجه به قضیه خطرات بیرون از خانه برای جوان میشه به این موارد اشاره کرد:
پسرم داره با کی صحبت میکنه؟؟؟
نکنه دوستان ناباب دورش رو گرفته باشند؟؟؟
نکنه فلان دختر.... داره ذهنش رو منحرف میکنه؟؟؟؟
نکنه داره قرار های غیر اخلاقی میزاره
به قول دوست همکارم همه خلافها از یک تماس.. یک نگاه ....یک سیگار....یک ....هزاران هزار
و نتیجتا با تحلیل اخطارهای رسانه ای و همکاران و روزنامه ها چنین برداشت میکنه تلفن دادن به بچه خطای محض بوده و حکم نارنجک رو داره و در آخر منجر به برخورد فیزیکی و..................

ممنونم که در بحث شرکت کردید

نصر من الله و فتح قریب!!
غروب رفتم بیرون
دختری 13-14 ساله شایدم کمتر یا بیشتر نمیدونم که از لحاظ ظاهر بسیار توانا...
رو بروی خونه ی ما هست
ابتدا چند روز پیش دیدم که جلوی پدر و مادرش به رااااحتی داشت با پسر و بلکم پسرانی ....
حالا اونو کار ندارم
اینکه این پدر و مادر فرزندشون آنقدر بی اهمیته که...
خلاصه غروب دیدم دختر + خواهر کوچکش
در کنار انسانی بوالهوس که بنده خودم دیده بودم که یکی از دوستانم بعنوان افسر آگاهی اونو مورد ضرب و شتم قرار داده بود
حالا
نمیدونم این دختر به چه سرنوشیتی دچار میشه
شاید عاقبت بخیر شه شایدم بر اثر بی کفایتی محض پدر و مادر ...

گفتن که پدر و مادر بر فرزند
و فرزند بر پدر و مادر
حق دارند

ـــــــــــــــــــــــــ ــــــــــــــ