واقعا اشکالی داره آدم محیط زندگیش به فطرتش نزدیک باشه .زیبایی منظر و محیط به لحاظ معماری و تزیینات و هنر ساخت و ساز و ... نمیتونه یه لذت به حساب بیاد .اگه باشه که عالیه ولی نباشه زیاد فکرشو نکن تو خشت و گلم میشه زندگی کرد . آدم روحش تازه میشه به شرطی که دغدغه های اضافی نداشته باشه وقتی تو این محیط ها زندگی میکنه .میگی نه ؟






پاسخ با نقل قول


علاقه مندی ها (Bookmarks)