کودک تیزهوش را چگونه تشخیص دهیم؟

[نو آور]

گفته های این خانم دکتر درست بودند به جز در دو مورد؛

بر اساس آخرین بررسیها و پژوهشهای انجام شده؛ اگر چه بر اساس فرمولهای امروزی تعیین هوشبهر، سن عقلی و سن تقویمی ملاک محاسبه قرار میی گیرند، اما بعضی موارد می توانند در تعیین سن عقلی گمراه کننده باشند.

مورد اول:

یک کودک تیزهوش نسبت به کودکان دیگر زودتر توانایی راه رفتن دارد، زودتر به حرف می آید و اگر هم صحبت کند خیلی راحت می تواند منظور خود را به اطرافیان خود برساند.

امروزه، اعتقاد بر این است که بر خلاف باورهای گذشته دانشمندان، زود به حرف افتادن کودک نمی تواند ملاک چندان درستی باشد. در مورد اینشتین، وی تا 3 سالگی به حرف نیفتاده بود به طوری که والدینش را نگران کرده بود. (نقل از ویکی پدیای فارسی: آلبرت خیلی دیرتر از بچه‌های معمولی صحبت کردن را آغاز کرد. طبق ادعای خود اینشتین، او تا سن سه سالگی حرف زدن را آغاز نکرده بود و بعد از آن هم حتی تا سنین بالاتر از نه سالگی به سختی صحبت می‌کرد. به دلیل پیشرفت کند کلامی اینشتین، و گرایش او به بی‌توجهی به هر موضوعی که در مدرسه برایش خسته کننده بود و در مقابل توجه صرف او به مواردی که برایش جالب بودند باعث شده بود که برخی همچون خدمه منزل آن‌ها، او را کند ذهن بدانند.).
همچنین نیوتن، به لحاظ جسمی، کودک نحیف و ضعیفی بود و خیلی دیر به راه افتاد. (یادمان باشد که اسلاف جانوری ما، به اقتضای شرایط لازم برای بقا، بسیار زودتر از کودک انسان به راه می افتند. اما آنها باهوش تر از کودک انسان نیستند. در واقع می توان گفت بعد از تولد، هر چه موجود پیشرفته تر باشد، مغز وی، دیرتر تکامل می یابد. همچنین دخترها زودتر از پسرها، چهار دست و پا راه می روند و زودتر هم راه می افتند اما نمی شه گفت به طور متوسط، باهوش تر از پسرها هستند)

مورد دوم:

برای مثال این گروه از کودکان، پیشرفت بیشتری نسبت به همکلاسی های خود دارند. حافظه آنها بسیار قوی است که این مورد را هم قبل از سنین مدرسه و هم بعد از آن می توان مشاهده کرد.

خوب این موضوع هم، بر اساس تحقیقات جدید، امروزه دیگر کاملا رد شده است. باز به عنوان مثال، بسیاری از نمرات کارنامه تحصیلی اینشتین در دوران دبستان و دبیرستان، پائین بوده است. در واقع بعد از اتمام دانشگاه بود که به یک باره، نبوغ وی شکوفا شد. وی به اعتراف خودش، چندان در ریاضیات و حافظه قوی نبود و ریاضیات نظریه اش را، با کمک یک دانشمند ریاضیدان به نام هرمان مینکوفسکی (و همچنین ریاضیدانی نابغه به نام هیلبرت) تکمیل کرد. همچنین ابر نابغه اختراع دنیا یعنی ادیسون هم، در مدرسه موفق نبود و زود تحصیل را رها کرد. در واقع وی تا 21 سالگی هیچ اختراعی نکرد. اما بعد از این سن بود که تکامل آهسته ولی با کیفیت مغزش به اتمام رسید و موتور نوآوری وی، به یکباره روشن شد.
همچنین در قرون 18 و 19 میلادی؛ بسیاری از ریاضیدانان پیشرو و تاثیر گذار در جهان، به دلیل پائین بودن سرعت محاسبات ذهنی ریاضی و حافظه خود، افرادی با سرعت انتقال بالا را تحت عنوان «محاسب»، برای انجام محاسبات روزمره ریاضی خود، استخدام می کردند.

ناگفته نماند که در سیستمهای آموزشی ما، تنها افراد دارای حافظه قوی بالا می آیند و به مدارج بالای تحصیلی می رسند. اما اکثر آنهائی که در محیط ایران می مانند؛ دست بالا، یک استاد خوب برای تدریس در دانشگاه می شوند اما تقریبا همیشه، نهایتا هیچ دستاورد تازه علمی یا برونداد مشعشعی برای جامعه به بار نمی آورند.