پوربابایی با اشاره به ماده ۲ قانون نحوه جلوگیری از آلودگی هوا ادامه داد: این ماده «آلودگی هوا» را وجود و پخش یک آلودهکننده اعم از جامد، مایع، گاز یا تشعشعات پرتوزا و غیرپرتوزا که برای انسان یا سایر موجودات زیانآور است، تعریف کرده که منابع آلودهکننده آن میتواند وسایل نقلیه موتوری، کارخانجات و منابع متفرقه باشد.
وی با بیان اینکه یک عمل مجرمانه باید سه عنصر کیفری داشته باشد، گفت: اولین عنصر، «عنصر قانونی» است که ما بر اساس تبصره ۲ ماده ۶۸۸ قانون مجازات اسلامی و همچنین قانون حفاظت بهسازی محیط زیست مصوب سال ۱۳۵۳ و قانون نحوه جلوگیری از آلودگی هوا مصوب ۱۳۷۴ این عنصر را داریم اما عنصر بعدی، «عنصر مادی» جرم است مبنی بر اینکه آیا هوا آلوده شده یا خیر؟ که هم اکنون این عنصر را هم داریم. عنصر دیگر، «عنصر معنوی» است و باید دید که سازمانها، کارخانجات و انسانها آیا عامدا یا عالما مرتکب آلودگی هوا میشوند یا در اثر تقصیر سایر مسوولان، یا سایر آلایندههای هوا به گونهای است که هیچ عمدی از سوی انسانها در این قضیه وجود ندارد.





پاسخ با نقل قول



علاقه مندی ها (Bookmarks)