راستش وقتی بابام تعریف میکنه که چطور با ده هزار تومن و 2ماهی بدون نیاز به گرفتن پاسپورت و پولی که باید برای ضمانت برگشت بزاری و ارزش واحترامی که اون موقع ایران داشت 5 تا کشور و گشته دلم میسوزه دلم میخواد مقیم جایی باشم که اکثر کشورها پاسپورتش رو سند بدوننند دلم میخواد اسم کشورم توی لیست کشورهاییی که سفر به آنها خطرناکه نباشه(یه توریست و دوست استرالیایی به من گفت) دلم میخواد احترام وارزشی که باید به این نخبه ها داده بشه سخته که از این خاک جدا بشی چون هیچ جایی ایران نمیشه اما باید بری تا ببینی چه ظلمی در حقش میشه ...
من دوسال پیش یه اشتباه بزرگ کردم و نرفتم درحالی که میتونستم با پدرم برم اون رفت و چون تنها بود دوماه بیشتر نموند ولی بعد از برگشت همیشه حسرت میخوره و الان خیلی جدی دوباره میخوا د که بره . داییم 7 ماهه که رفته و خوشحاله خیلی خوشحال ...
من اگه بتونم میرم از امکانات کشور مقصد بهره میبرم تا بتوونم خودم رو قوی میکنم هر چند هم که سالها طول بکشه اگرچه برای ایرانی قوی شدن سخت نیست و بهترین های این امکانات رو برای مردمم سوغات میارم ( این یه رویای هدف گونه است )









پاسخ با نقل قول


علاقه مندی ها (Bookmarks)