زائر آواره

[نارون1]

حالا که شده نوبت وام من ، از این رو
	اینقدر مشو جان رضا ضامن آهو
زُوّار تو هستند ز هر قوم و ز هر رنگ
	سر گرم طواف تو به هر شکل و به هر بو
پرسید کسی ، میرسد آیا به جلو دست؟
	گفتم که: من اینجا ، چه خبر دارم از آن تو !
چون قوّت چشمان مرا حدّ و حدودی ست
	حتی اگر اقدام کنم با خم ابرو !
در صحن هم آقا ! به خدا بود نصیبم
	گه دسته ی جارو و زمانی خود جارو
پهلوی ضریح توام اما به چه وضعی!
	خدّام تو نگذاشت برایم پک و پهلو
با فلسفه و منطق و طب کار ندارم
	بیمار تو را نیست نیازی به ارسطو
صد بار برانی اگرم از درت ، آقا !
	این زائر آواره مگر میرود از رو ؟!

ناصر فیض