مشاعره ى باباطاهر ومامان طاهره

[ماری مریم]

طاهره :

دل مو خون شدازدست ته طاهر
يه جوغيرت نديدم ازته طاهر
نشينى شو و روز گويى ته هرشو
چراگشتم زن اين تحفه شاعر

طاهر:

بيااى مرگ درپايت بميرم
كه بااين زن زجان خويش سيرم
زدست طاهره دلخون شدستم
به جان ته دگه طاقت نديرم

طاهره:

دلم واته به غمهامبتلابى
الهى دردلت دردوبلابى
به دستم يك النگو هم نديدم
به جانم داغ سرويس طلا بى

طاهر:

غم دنيابه دل بيتوته سازه
به جانم شعله ى افروخته سازه
زدست اين زن وخرج ومخارج
دلم رو چون دماغ سوخته سازه

طاهره:

هنى نشناختى موره ته طاهر
چو ته بيغي حريف مونشى يا
بشم درمحضرقاضى وفورى
بذارم كل مهريه مو اجرا

طاهر:

الااى طاهره داغت ببينم
الهى برسرخاكت نشينم
زبس مقروض ريختوپاشت هستم
سه ماه ازسال مهمان اوين م

طاهره:

بشى ويلون وسرگردون الهى
ازاين چكهافتى زندون الهى
به دادم كى رسه جزته ندونم
ته دادموازاوبستون الهى

طاهر:

زدست طاهره موبى علاجم
دگرزين پس به ميل ته نسازم
ملاقه زهواهى گشت وهى گشت
بخوردآخرگرومبى برملاجم

سكوت كن دلم، اينجا سكوت اجباريست

اگرچه حرف وغزل درنگاهمان جاريست !