مشاعره

[!nesa]

در گل تیره یقین هم آب هست
لیک زآن آبت نشاید آب دست

[!nesa]

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

[Artmis.]

در کوی نیکنامان ما را گذر ندادند
گر تو نمی پسندی تغییر ده قضا را

[amin_745]

آخر از راه دل و دیده سر آرد بیرون
نیش آن خار که از دست تو در پای من است

[*yas*]

تو که نزدیک تر از من به منی می دانی

دل که شیداست مرا یاد تو می اندازد


هر زمان نغمه ی عشقی ست که من می شنوم

از تو گویاست ، مرا یاد تو می اندازد


دیگران هر چه بخواهند بگویند که عشق

بی کم و کاست مرا یاد تو می اندازد


ساعتی نیست فراموش کنم یاد تو را

غم که با ماست مرا یاد تو می اندازد

[Artmis.]

دلا تا کی در این منزل فریب این و آن بینی
یکی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی

[parichehr]

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش

می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

[Artmis.]

شراب تلخ می خواهم که مرد افکن بود زورش
که با یکدم بیاسایم ز دنیا و شر و شورش

[!nesa]

شده بر بدی دست دیوان دراز

ز نیکی نبودی سخن جز به راز

[نارون1]

زان یار دلنوازم شکریست با شکایت
گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت
بی مزد بود و منت هر خدمتی که کردم
یا رب مباد کس را مخدوم بی عنایت