گزیده ای از ابیات برخی اشعار

[kahrupay]

اشک را گفتم چرا می ریزی ای دیوانه گفت / روزن امیدی از این گوشه پیدا کرده ام

پشه از شب زنده داری خون مردم می مکد / زینهار اندیشه کن از مردم شب زنده دار


پیوسته است سلسله موجها به هم / خود را شکست آن که دل ما شکسته است

(هرکی زد و رفت وشکست، یه روز، یه جا، کم میاره....)


همه عیب خلق گفتن نه مروت است و مردی / نگهی به خویشتن کن که تو هم گناه کردی


دانی که چرا راز نهان با تو نگویم / طوطی صفتی طاقت اسرار نداری


گر هنری داری و هفتاد عیب / دوست نبیند مگر آن یک هنر


گویند مردمان غم دیوانگان خورند / دیوانه هم شدیم و غم ما کسی نخورد