گویم من فرزانه را

[بانوی اردیبهشت]

گفتی

عشق چوآید برد هوش دل فرزانه را

حال گویم تورا

عشق نباشد جایی زِ دل فرزانه را

اندر همین خموش گرداند دیدۀ مجنون را

گفت روزی فرزانه مجنون را

زِ طبع تو

خاک است

و

خاک سرد است و سرد است و سرد

فی النتهاء

خموش گرداند عشق تو را

آه و آه و آه

گویم من فرزانه را

زِ بهر سوز و گداز آفریده اند

خاک را