*yas*
3rd June 2011, 12:45 PM
☆ستاره*ها هم می*خوابند☆
http://hamshahrionline.ir/images/position36/2011/4/11-4-27-96498-2.jpg
ستاره شناسان دانشگاه کاردیف بر این باورند که خواب طولانی ستارگان جوان می*تواند منجر به تشکیل نسل دوم ستارگان و سیارات کوچک*تر که به دور آنها در چرخش هستند، بشود.
ساختن مواد جدید در یک ستاره جوان فرایندی پیوسته نیست بلکه به*صورت چندمرحله*ای اتفاق می*افتد که درنتیجه منجر به فوران انرژی در این نوع از ستارگان می*شود.
به هر صورت از این احتمال به*طور گسترده در مدل*های باز*سازی* شده از ستارگان چشم*پوشی شده است. اما امروزه با گسترش مدل*های پیشرفته رایانه*ای برای بازسازی چنین فرایندی در ستارگان، فیزیکدانان نجومی دانشگاه کاردیف؛ دکتر دیمیتریس استامتلوز و پروفسور آنتونی وایت ورس به همراه دکتر دیویدهابر از دانشگاه شفیلد چشم*انداز نوینی را در فرایند تشکیل ستاره*ای ارائه داده*اند.
درحالی که ستارگان جوان با صفحه*هایی از گاز و غبار احاطه شده*اند و با افزودن مواد به این صفحه*ها رشد می*کنند، این صفحه*ها ممکن است شکسته شوند تا ستاره*ها و سیارات کوچک*تر و حتی کوتوله*های قهوه*ای متولد شوند (اجرامی*بزرگ*تراز سیارات)، اما نه آنقدر که مقدار زیادی از هیدروژن را مانند خورشید بسوزانند.
دکتر دیمیتریس استامتلوز اضافه می*کند: این نکته را دریافته*ایم که ستارگان جوان در ابتدای پیدایش بیشتر عمر خود را در خواب به*سر می*برند. آنها بعد از اینکه مقدار زیادی گاز و غبار را از صفحه*های اطراف خود بلعیدند، به خوابی می*روند که چند هزار سال به*طول می*انجامد و در طول دوره خواب درخشش بسیار کمی دارند. در حالی که ستارگان جوان همچنان در خواب به*سر می*برند، صفحات اطراف آنها حجیم*تر می*شود اما با وجود اینکه یک ستاره در مرکز آنها قرار گرفته نسبتا خنک باقی می*مانند. در نهایت این صفحه*ها پایداری خود را از دست می*دهند و به قطعات کوچک*تر تقسیم می*شوند تا ستاره*های کم*حجم و اجرام کوچک*تر از آنها را مانند سیارات و کوتوله*های قهوه*ای ایجاد کنند.
تا به امروز تحقیقات به این نتیجه رسیده که تشعشعات ستارگان مادر می*تواند صفحه*های اطراف را گرم کند و آنها را به پایداری برساند؛ عاملی که مانع از هم پاشیدگی این صفحات می*شود. به هر حال محققان دریافته*اند که زمان بسیار زیادی بین فوران*هایی که منجر به شکستگی این صفحه*ها می*شود صرف می*شود تا نسل جدیدی از ستارگان کم*حجم، سیارات و دیگر اجرام پدید آیند.
نظریه جدید تعریفی نو به تشکیل ستارگان و خصوصیات ستارگان با حجمی کمتر از یک*پنجم خورشید که به*طور تقریبی بیش از 60درصد کهکشان ما را تشکیل داده*اند، می*دهد.دکتر استامتلوز خاطرنشان می*کند: یافته*های ما حاکی از این نکته است که چندپارگی صفحات در طبیعت فرایند غیرممکنی نیست.
او همچنین اضافه می*کند: چیزی که در حال حاضر حائز اهمیت است این است که باید تحقیقی برای این موضوع که آیا این فرایند، فرایند اصلی برای تشکیل ستارگان کم*حجم است یا خیر، انجام گیرد.
شایان ذکر است که منابع مالی این تحقیق، توسط مرکز تحقیقات و فناوری علمی (STFC) و Leverhume تأمین شده و در ژورنال فیزیک نجومی به چاپ رسیده است.
ترجمه - مجید سعیدی
http://hamshahrionline.ir/images/position36/2011/4/11-4-27-96498-2.jpg
ستاره شناسان دانشگاه کاردیف بر این باورند که خواب طولانی ستارگان جوان می*تواند منجر به تشکیل نسل دوم ستارگان و سیارات کوچک*تر که به دور آنها در چرخش هستند، بشود.
ساختن مواد جدید در یک ستاره جوان فرایندی پیوسته نیست بلکه به*صورت چندمرحله*ای اتفاق می*افتد که درنتیجه منجر به فوران انرژی در این نوع از ستارگان می*شود.
به هر صورت از این احتمال به*طور گسترده در مدل*های باز*سازی* شده از ستارگان چشم*پوشی شده است. اما امروزه با گسترش مدل*های پیشرفته رایانه*ای برای بازسازی چنین فرایندی در ستارگان، فیزیکدانان نجومی دانشگاه کاردیف؛ دکتر دیمیتریس استامتلوز و پروفسور آنتونی وایت ورس به همراه دکتر دیویدهابر از دانشگاه شفیلد چشم*انداز نوینی را در فرایند تشکیل ستاره*ای ارائه داده*اند.
درحالی که ستارگان جوان با صفحه*هایی از گاز و غبار احاطه شده*اند و با افزودن مواد به این صفحه*ها رشد می*کنند، این صفحه*ها ممکن است شکسته شوند تا ستاره*ها و سیارات کوچک*تر و حتی کوتوله*های قهوه*ای متولد شوند (اجرامی*بزرگ*تراز سیارات)، اما نه آنقدر که مقدار زیادی از هیدروژن را مانند خورشید بسوزانند.
دکتر دیمیتریس استامتلوز اضافه می*کند: این نکته را دریافته*ایم که ستارگان جوان در ابتدای پیدایش بیشتر عمر خود را در خواب به*سر می*برند. آنها بعد از اینکه مقدار زیادی گاز و غبار را از صفحه*های اطراف خود بلعیدند، به خوابی می*روند که چند هزار سال به*طول می*انجامد و در طول دوره خواب درخشش بسیار کمی دارند. در حالی که ستارگان جوان همچنان در خواب به*سر می*برند، صفحات اطراف آنها حجیم*تر می*شود اما با وجود اینکه یک ستاره در مرکز آنها قرار گرفته نسبتا خنک باقی می*مانند. در نهایت این صفحه*ها پایداری خود را از دست می*دهند و به قطعات کوچک*تر تقسیم می*شوند تا ستاره*های کم*حجم و اجرام کوچک*تر از آنها را مانند سیارات و کوتوله*های قهوه*ای ایجاد کنند.
تا به امروز تحقیقات به این نتیجه رسیده که تشعشعات ستارگان مادر می*تواند صفحه*های اطراف را گرم کند و آنها را به پایداری برساند؛ عاملی که مانع از هم پاشیدگی این صفحات می*شود. به هر حال محققان دریافته*اند که زمان بسیار زیادی بین فوران*هایی که منجر به شکستگی این صفحه*ها می*شود صرف می*شود تا نسل جدیدی از ستارگان کم*حجم، سیارات و دیگر اجرام پدید آیند.
نظریه جدید تعریفی نو به تشکیل ستارگان و خصوصیات ستارگان با حجمی کمتر از یک*پنجم خورشید که به*طور تقریبی بیش از 60درصد کهکشان ما را تشکیل داده*اند، می*دهد.دکتر استامتلوز خاطرنشان می*کند: یافته*های ما حاکی از این نکته است که چندپارگی صفحات در طبیعت فرایند غیرممکنی نیست.
او همچنین اضافه می*کند: چیزی که در حال حاضر حائز اهمیت است این است که باید تحقیقی برای این موضوع که آیا این فرایند، فرایند اصلی برای تشکیل ستارگان کم*حجم است یا خیر، انجام گیرد.
شایان ذکر است که منابع مالی این تحقیق، توسط مرکز تحقیقات و فناوری علمی (STFC) و Leverhume تأمین شده و در ژورنال فیزیک نجومی به چاپ رسیده است.
ترجمه - مجید سعیدی