مسافر007
20th August 2011, 04:18 PM
برخي از دانشمندان به اين فكر افتادهاند كه شايد ماه قديمي ما، آن قدرها هم كه فكر ميكرديم پيرسال نباشد. به گفته آنها اين احتمال وجود دارد كه سن و سال ماه كمتر از 4.4 ميليارد سال باشد. ولي ديگر اخترشناسان موافقت چنداني با نتايج تحقيق جديد اين گروه ندارند. به باور اين منتقدين، گروه جديد پژوهشگران فريب ظاهر اغواگر ماه را خوردهاند، در حالي كه همان گونه كه در تمام سالهاي گذشته گمان ميرفت، عمر واقعي ماه همان 4.6 ميليارد سال است.
در هر دو حال، تحقيق جديدي بر روي سنگ مهمي از ماه كه در ماموريت آپولو 16 به زمين آورده شد، نشان ميدهد كه ماه هنوز عمر واقعي و زادگاه خود را فاش نكرده؛ معمايي كه در دو دهه گذشته براي دانشمندان حل شده تلقي ميشد.
به گزارش آسوشيتدپرس، لارس بورگ، مسئول اين تحقيق كه يك ژئوشيميدان از آزمايشگاه ملي لاورنس ليورمور امريكا است ميگويد: «ماه آن قدرها هم كه ما فكر ميكرديم عتيقه نيست». تحقيق او روز چهارشنبه در سايت اينترنتي مجله نيچر منتشر شد.
اين تحقيق از روشها و همچنين راديوايزوتوپهاي جديدي از روي و ديگر عناصر استفاده كرده بود تا عمر اين سنگ را تعيين كند، نتيجه اين كار، رسيدن به عدد 4.4 ميليارد سال بود. نكته كليدي اين است كه يادگاري آپولو، نوع خاصي از سنگ است كه در تئوري، در مدت اندكي بعد از سرد شدن اقيانوس سنگهاي مذاب ماه، به سطح ماه رسيده است. اين واقعه احتمالا كوتاه مدتي بعد از شكلگيري ماه در نتيجه برخورد سيارهاي با زمين رخ داده است. تكههاي جدا شده از زمين در اثر برخورد، باعث شكل گيري ماه شدند.
به گفته بورگ اين بدان معني است كه دو احتمال وجود دارد. يا اين كه ماه 200 ميليون سال جوانتر از نظريه فعلي است يا اين كه نظريه اقيانوس سنگهاي مذاب روي سطح ماه غلط است.
بورك تاييد ميكند كه عمر برخي از سنگهاي يافت شده بر روي ماه، تقريبا 4.6 ميليارد سال تخمين زده شده، ولي اين را هم ميافزايد كه ميتون با در نظر گرفتن اين نكته كه روشهاي به كار رفته در تعيين عمر آن سنگها خيلي ابتداييتر از روشهاي امروزين بوده، در صحت نتايج ان آزمايشها شك كرد.
دانشمندان ديگر ميگويند كه كار بورگ در تعيين عمر سنگ مشهور ماموريت آپولو 16 درست است، ولي شايد وي در تعيين عمر ماه يا سرمنشاء اين سنگ، به نتيجهگيري اشتباهي رسيده باشد. به گفته آنها، اين احتمال وجود دارد كه اين سنگ از يك اقيانوس كوچكتر سنگهاي مذاب نشات گرفته و يا هنگامي شكل گرفته باشد كه ماه توسط اجرام آسماني بمباران ميشد، بلايي كه در چند ميليارد سال گذشته، زياد بر سر ماه آمده است.
اريك آسفاوگ از دانشگاه كاليفرنيا در سانتاكروز، به تازگي نظريهاي ارائه داده كه بر مبناي آن، كره زمين يك ماه دوم و كوچكتر از ماه فعلي ما داشته كه بعدها با ماه بزرگتر برخورد كرده و نابود شده است. وي ميگويد: «نتيجه گيري بورگ كمي با ذائقه من ناسازگار است!»
منبع: خبرآنلاين
در هر دو حال، تحقيق جديدي بر روي سنگ مهمي از ماه كه در ماموريت آپولو 16 به زمين آورده شد، نشان ميدهد كه ماه هنوز عمر واقعي و زادگاه خود را فاش نكرده؛ معمايي كه در دو دهه گذشته براي دانشمندان حل شده تلقي ميشد.
به گزارش آسوشيتدپرس، لارس بورگ، مسئول اين تحقيق كه يك ژئوشيميدان از آزمايشگاه ملي لاورنس ليورمور امريكا است ميگويد: «ماه آن قدرها هم كه ما فكر ميكرديم عتيقه نيست». تحقيق او روز چهارشنبه در سايت اينترنتي مجله نيچر منتشر شد.
اين تحقيق از روشها و همچنين راديوايزوتوپهاي جديدي از روي و ديگر عناصر استفاده كرده بود تا عمر اين سنگ را تعيين كند، نتيجه اين كار، رسيدن به عدد 4.4 ميليارد سال بود. نكته كليدي اين است كه يادگاري آپولو، نوع خاصي از سنگ است كه در تئوري، در مدت اندكي بعد از سرد شدن اقيانوس سنگهاي مذاب ماه، به سطح ماه رسيده است. اين واقعه احتمالا كوتاه مدتي بعد از شكلگيري ماه در نتيجه برخورد سيارهاي با زمين رخ داده است. تكههاي جدا شده از زمين در اثر برخورد، باعث شكل گيري ماه شدند.
به گفته بورگ اين بدان معني است كه دو احتمال وجود دارد. يا اين كه ماه 200 ميليون سال جوانتر از نظريه فعلي است يا اين كه نظريه اقيانوس سنگهاي مذاب روي سطح ماه غلط است.
بورك تاييد ميكند كه عمر برخي از سنگهاي يافت شده بر روي ماه، تقريبا 4.6 ميليارد سال تخمين زده شده، ولي اين را هم ميافزايد كه ميتون با در نظر گرفتن اين نكته كه روشهاي به كار رفته در تعيين عمر آن سنگها خيلي ابتداييتر از روشهاي امروزين بوده، در صحت نتايج ان آزمايشها شك كرد.
دانشمندان ديگر ميگويند كه كار بورگ در تعيين عمر سنگ مشهور ماموريت آپولو 16 درست است، ولي شايد وي در تعيين عمر ماه يا سرمنشاء اين سنگ، به نتيجهگيري اشتباهي رسيده باشد. به گفته آنها، اين احتمال وجود دارد كه اين سنگ از يك اقيانوس كوچكتر سنگهاي مذاب نشات گرفته و يا هنگامي شكل گرفته باشد كه ماه توسط اجرام آسماني بمباران ميشد، بلايي كه در چند ميليارد سال گذشته، زياد بر سر ماه آمده است.
اريك آسفاوگ از دانشگاه كاليفرنيا در سانتاكروز، به تازگي نظريهاي ارائه داده كه بر مبناي آن، كره زمين يك ماه دوم و كوچكتر از ماه فعلي ما داشته كه بعدها با ماه بزرگتر برخورد كرده و نابود شده است. وي ميگويد: «نتيجه گيري بورگ كمي با ذائقه من ناسازگار است!»
منبع: خبرآنلاين